[werka23]

cześć kochane foremki 

  Betti, Aneczq1987, ewela985,ewela985, anka2oo4 i zapraszam 

dziękuję za kciuki  poszło tak sobie  nie należę do osób którym łatwo wszystko przychodzi. Miałam takie szczęście że mój index lądował ostatni i jako ostatnia odpowiadałam  buuu... na umowach inwestycyjnych sobie poradziłam pomimo szczegółówki jak ch* na 4.5 i nawet usłyszałam komplement od sędzi na koniec, że jestem inteligentna ale z prawa UE odpuściłam sobie zasady i bach 2 pytania z tego  nio i bania  ale byłam wściekła znałam odp. na wszystkie pytania poprzedników a ja trafiłam na kosmos eh...i poprawka 28 czerwca  a wiecie co jest najciekawsze? rycząc na ulicy w drodze do auta stwierdziłam że znam odp. na to pytanie i rozryczałam się jeszcze bardziej  to już było chyba totalne przemęczenie 

dzięki za cierpliwość   

zaraz zabieram się za opowieści 

Gratuluje zdania egzaminu ,nie ma co się załamywać , dobrze ze poprawka teraz a nie we wrzesniu

Ja dzisiaj też miałam egzamin i szczęście miałam w pytaniach gdybym miała pytanie poprzedniczki - pewnie dostałabym słabszą ocene 

[werka23]

dzięki justys   eh... mi właśnie tego szczęścia zabrakło    eh... coż nie mogę sobie teraz popuścić. dobrze że baniola do indexu mi nie wpisał  

nio to lecimy dalej

   Przez cały tydzień próbowałam bezskutecznie wyciągnąć od Michała, jakie są jego plany i gdzie jedziemy. Próbowałam nawet zastosować podstęp: mama nie wie gdzie będę i będzie się martwić, wiec muszę jej coś powiedzieć. Ale Michał, cwaniak, pogadał z moją mamitą a ja nadal nic nie wiedziałam. W tygodniu nachodziło mnie jakieś dziwne uczucie ale bardziej martwiłam się tym, że wszyscy wiedzą gdzie mój ukochany mnie zabiera a ja jako jedyna nie wiem nic. We wtorek się rozchorowałam; co jest chyba już rutyną po weselach a w piątek mieliśmy już jechać; moje szczęście. I ba, pojawił się kolejny problem, a mianowicie co ze sobą zabrać. Musiałam trochę pokombinować i ustalić jakiś schemat pakowania, który polegał na wzięciu wszystkich opcji miejsca w którym mogłam się znaleźć; a zatem wzięłam mocne buty, płaszcz przeciwdeszczowy, cieplejsze bluzy na wypadek gór, wzięłam elegancką sukienkę, eleganckie japonki, bo może się przyda na jakąś potańcówkę, wzięłam strój kąpielowy, czapeczkę z daszkiem na wypadek jeziora... hm... morze wydawało mi się za daleko; nio i dres, który mi kazał spakować  Michał oraz masę innych niezbędnych rzeczy na wypadek każdej z opcji. Nie świadoma niczego wyglądałam jakbym wyprowadzała się.   Dobrze, że jechaliśmy samochodem, który był cały zapakowany.

   Nastało piątkowe popołudnie i godzina wyjazdu. W końcu dowiem się gdzie jedziemy -myślałam. Ale po wsiąściu do autka cel podroży Michał nadal ukrywał przede mną. I na każde moje pytanie odpowiadał -zobaczysz. Z każdym skrętem kierownicy wykluczałam kierunki; o na południe nie jedziemy więc to nie góry, ciekawe czy pojedziemy na zachód czy na wschód, a może na północ. Kierowaliśmy się na Leszno, więc okolice zachodniej części Polski wykluczyłam. Krzyczałam w samochodzie, jak dziecko ciekawe niespodzianki, próbujące odgadnąć: co to? Wymyśliłam, że jedziemy nad jeziorko do Boszkowa (często tam jeździliśmy w poprzednie wakacje, póki Michała rodzice nie sprzedali działki). Ale kiedy mijaliśmy Wschowę, a Michał skręcił na Leszno, nie dowierzałam. -Czyżbym się pomyliła? myślałam. Ale śmiałam się z Michała, że chce mnie jeszcze potrzymać w niepewności i, że jedzie do Boszkowa na około przez Leszno.   -Ale musiał mieć ze mnie niezły ubaw i moich bezskutecznych prób wyciągnięcia od niego cokolwiek więcej, niż już wiedziałam.

   Minęliśmy Leszno a ja zdezorientowana, czekałam na kolejny ruch kierownicy. Śrem, Kalisz a może Poznań? -myślałam. Tak, jedziemy na Poznań. Jazda zaczęła już mnie nudzić więc włączyłam telefon i zaczęłam się bawić w rytm muzyki, wygłupiać i śpiewać... keep bleeding, keep keep bleeding love... uuuu...    I tak dojechaliśmy do Poznania. I znowu  zawaliłam Michała gadem znaków zapytania: -Misie jedziemy na Międzyrzecz, na Pniewy nio chyba nie nad morze, chyba nie na Gdańsk? Prawda? Ale Michał był twardy. Wykluczałam zjazd na Pniewy minęliśmy, jedziemy na Piłę i Gdańsk. O ja! Chyba nad morze! Za Poznaniem remontowano drogę to hehe znowu trochę pośpiewałam, tańczyłam i skalam na siedzeniu. Bawiłam się świetnie    -najwyżej dojedziemy do Gdańska -myślałam i dałam na luz.

   Po godzinie mozolnego poruszania się o kilka, to kilkanaście metrów zaczęłam trochę się niepokoić. O 20:00 musiałam zjeść kolację i wziąć antybiotyk. Michał zadzwonił w końcu do hotelu, i zapytał o możliwość zjedzenia kolacji. Mieli jakiś bankiet i o tej porze, kolacja w grę już nie wchodziła. -A ja nadal nie wiedziałam, gdzie zmierzamy. Domyśliłam się tylko, że morze odpada, bo dłużej byśmy jechali i próba zjedzenia kolacji na pewno nie wchodziła by w grę. Ale już wyluzowałam z tymi pytaniami i obserwowałam co będzie dalej. W końcu Michał poprosił mnie o pomoc i poszukanie na mapie Budzynia, i czy jesteśmy daleko od tej miejscowości. -nio to mi się podoba -pomyślałam.

   Jednak o Budzyń nie chodziło. Zjechaliśmy z trasy i zatrzymaliśmy się w restauracji by zjeść kolację. Jedzonko było przepyszne! Mówię wam, jadłam w wielu miejscach ale ta restauracja w mojej pamięci zostanie na zawsze. Mmmmmm...!!! Po podniebiennych przyjemnościach pojechaliśmy dalej, ale nie wróciliśmy już na główną trasę. Byłam coraz bardziej podekscytowana i ciekawa. Michał zaangażował mnie jako pilota; i zaczęło się jeżdżenie paluszkiem po mapie, rozglądanie gdzie jesteśmy i na co jedziemy. Jednym słowem atmosfera w samochodzie była ekscytująca.  Obserwowałam otoczenie dookoła, wiedziałam że jesteśmy już blisko celu, że to gdzieś tu; oczekiwałam kiedy w końcu silnik stanie.  W końcu znałam już miejscowość, nazwę hotelu ale gdzie, gdzie to jest?... I w prawo i w lewo wciąż moja głowa się okręcała; a może przejechaliśmy.... W końcu Michał zjechał z ulicy w bramę, a silnik samochodu zgasł.      

[czigra]

  no to już jest chamstwo, wybacz Werka,ale uważam ze jesteś okrutna nie kończy się historii w takim momencie zlituj sie i napisz co dalej

no nie ... pisz dalej 

[ciriness]

czigra ma racje, chcesz nas przyprawić o zawał

[JolaM85]

Werka ty małpicko pisz co dalej 

[Anjuszka]

Wera!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[Robin]

to się nazywa budowanie napięcia

[beaberry]

Ale, ale... dalszy ciąg poprosimy! Natychmiast!!!

[m_lena]

nooooo jak tak można 

[madzia_n]

Werka! Wracaj tu zaraz i pisz dalej!  No dosłownie przejdę się tam zaraz do Ciebie (trochę mi to zajmie ) i będę nad Tobą stała żebyś napisała coś dalej Sadystka! 

[AnekPiekarek]

werka wracaj ... bo Nasze serducha nie wytrzymają napięcia i będziesz nas miała na sumieniu

[werka23]

hehe jestem jestem   nio nie chcę was mieć na sumieniu i waszych serduszek   madziu a wpadaj do mnie kochana, zapraszam  
hm... nio nie gniewajcie się ale po prostu pisanie trochę mi zajmuje  

A co było dalej....
   -Jak tu pięknie! I są konie! -krzyknęłam wychodząc z samochodu. Było około 21:30 więc słoneczko powoli zachodziło. Szybko zameldowaliśmy się, weszliśmy do pokoju, a ja szok kolejny!!! Była prawdziwa sypialnia, piękny widok na jeziorko. Podziwiałam widoki zza okna, kiedy Michał wnosił kolejną część tego, co ze sobą zabrałam. Nie chciałam siedzieć w pokoju, chciałam jak najszybciej zwiedzić okolicę, pomimo pory i zbliżającej się bezlitośnie letniej nocy; która całe piękno krajobrazu owieje tajemnicą aż do poranka.

   Pierwsze co pociągnęłam za sobą Michałka do stajni. -Koniki! Kocham koniki! Jakie one są śliczne! -mam nadzieję, że mówiłam  nie krzyczałam Stajnia prawie była zamknięta, konie zamknięte w swoich boksach po dniu pracy oczekiwały zasłużonego spokoju i szykowały się do snu. W owej chwili mnie to nie interesowało; chciałam chociaż dotknąć, pogłaskać, chociaż jednego z kilku koni. Przy okazji zaczerpnęliśmy informacji o możliwości nauki jazdy konno i zaplanowaliśmy cały jutrzejszy dzień (wtedy tak mi się wydawało).

   Kolejnym celem naszego spacerku było jeziorko. Zapanował już półmrok; lampy rozbłyskały na trawniku wokół ośrodka,  w oddali było widać światło hotelowego tarasu i postury przebywających w tam wczasowiczów. Wskoczyłam na łódkę przywiązaną do małego mola.za mną Michał. Z brzegu dochodziła do naszych uszu muzyka świerszczy, zapach letniej nocy unosił się w powietrzu a w łódkę uderzały małe fale powstałe przez lekki wietrzyk muskający powierzchnię jeziora lub większe ryby, wyruszające na żer po całodziennym skwarze.  To wszystko sprawiało, że czuliśmy się wyjątkowo; jak w bajce pełnej czaru.

   Na łódce nie zostaliśmy długo. Zżerała nas ciekawość, co jeszcze owe, magiczne miejsce ukrywa przed nami. Wyszliśmy z bramy ośrodka i powędrowaliśmy przed siebie wiejską, wylaną asfaltem drogą.  Wpierw po jednej stronie ulicy a z czasem i po drugiej  otaczało nas dojrzewające zboże, polne kwiaty; tj. chabry, maki. Towarzyszyła nam nadal muzyka grających na swych nóżkach, jak na skrzypcach, świerszczy. Czasem letni wietrzyk wprawiał w ruch otaczającą nas roślinność, a łany zbóż jak władcy oddawały mu pokłon, falując w złocie. Zapadła już noc. Zaczęłam się bać odgłosów dochodzących ze zboża, za drzew i traw. Kurczowo trzymałam się Michała. Postanowiliśmy już zawrócić. Noc przykryła wszystko, jakby na otaczający nas świat rzucono czarną kurtyną. Byliśmy tylko my, otaczająca nas nocna cisza, pozbawiona ludzkiego gwaru, dziennego życia. Zmysł wzroku przesłonił słuch. Nie było świateł ulicznych więc widzieliśmy głownie nasze białe buty, które z każdym krokiem błyskały nam przed oczami.  Z każdym szelestem i szmerem bałam się coraz bardziej. Słuch pobudził uśpioną wyobraźnię, zastępującą niedoskonałe oczy. Poczuliśmy ulgę, kiedy znaleźliśmy się w znajomej bramie, a nieopodal widać było światła z naszego hotelu.  

   Zmęczeni dniem i wrażeniami jakie nam dostarczył, włączyliśmy tv i  ułożyliśmy się do snu.

[czigra]

oooh bejbe Ty powinnaś pisać scenariusze do filmów
ja też kocham K O N I K I

[JolaM85]

oo jaaaa bajka po prostu a ty nie powinnas sie wziac za pisanie jakiejs opowiesci co?

[Nemezis]

Pięknie piszesz, Werka, naprawdę Tylko powiem Ci, że opowiadanie było cudowne... aż do ostatniego zdania. Słowa: "włączyliśmy TV" zepsuły cały nastrój Ale może jestem przewrażliwiona, bo nie cierpię oglądania telewizji, zwłaszcza wieczorami

Werka powinnaś pisać opowiadania 

[madzia_n]

O rety, ale Ty masz styl kobietko  Weź napisz jakieś opowiadanie Poważnie!
Czekam na cd zaczarowana w Twojej opowieści

[anka2oo4]

Taki magiczny nastrój zrobiłaś a tu: "Włączyliśmy TV" chyba wszystkich to wybiło z tego bajkowego opisu...

[agulla1919]

WoooW Werka!Ty to umiesz pisac!Tak mnie zaciekawilas , ze nawet nie slyszallam ze cos moj PM mi mówi , dopiero teraz mi znowu powiedzial czy go slucham  .Tak mnie zaciekawilas!Normalnie jak bym jakas swietna ksiazke czytala!
Werka mam nadzieje ze naskrobiesz nam cos jeszcze!Co bylo dalej!Obudzilas sie i ... ?? ?? ??

[mka]

Dalje, dalej, dalej

[m_lena]

a gdzie sie znajduje takie piękne magiczne miejsce?

chcemy więcej 

[Betti]

Fajnie, fajnie
Chcemy więcej

[ciriness]

oooh bejbe Ty powinnaś pisać scenariusze do filmów
ja też kocham K O N I K I

Ja też ja też!!!!!! Zakochana na zabój 

Czekam na dalej

ajj..... Cudnie 
Czekam na ciąg dalszy   

  

[marzenieeee]

Witaj Werciu. Ale mnie dawno w twoich wątkach nie był, przepraszam należą mi sie bicze
relacja super i jak zwykle trzymasz w ostrym napięciu
czekam na foteczki

[JolaM85]

Wercia gdzie dalsza relacja czekamy 

W jakim napięciu wszytko, czekamy na c.d.